Bu yazıda Attack on Titan, yalnızca bir anime olarak değil; travma, kimlik, öfke ve kolektif nefretin psikolojik dinamiklerini görünür kılan güçlü bir anlatı olarak ele alınmaktadır. Bir psikolog bakış açısıyla, ana karakter Eren’in yaşadığı çocukluk travmasının bireysel öfkeden toplumsal yıkıma nasıl evrildiği; “biz ve onlar” ayrımının insan zihni için neden bu kadar cazip ama yıkıcı olduğu incelenmektedir. Yazı, Attack on Titan’ın neden izleyiciyi rahatlatmadığını, neden

Kumar bağımlılığı çoğu zaman “irade sorunu” ya da “kötü alışkanlık” gibi yüzeysel açıklamalarla ele alınır. Oysa kumar, insan psikolojisinin en hassas noktalarına dokunan; umut, kontrol, heyecan ve kaçış ihtiyacını aynı anda besleyen karmaşık bir davranış örüntüsüdür. Özellikle günümüzde, teknolojiye erişimin artmasıyla birlikte kumar, geçmişe kıyasla çok daha görünmez ama çok daha yaygın bir hale gelmiştir.

Hayatın zorluklarıyla karşılaştığımızda çoğumuzun aklına gelen düşünce “Güçlü olmalıyım”dır. Peki, bu inanç nereden gelir ve bizi nasıl etkiler? Aslında bu düşünce, sadece bir motivasyon cümlesi değil; çocukluktan yetişkinliğe kadar pek çok farklı deneyim ve mesajdan beslenen çok boyutlu bir süreçtir.