Bu yazı, modern insanın en büyük çıkmazlarından biri olan tükenmişlik hissini, öz şefkat ve "gelecekteki benlik" vizyonu üzerinden klinik bir perspektifle ele alıyor. İyileşmenin her zaman daha fazla çabalamak değil, bazen durmak ve bugünkü yorgun halimize şefkat göstermek olduğunu bilimsel temellerle açıklarken; bugün kendimize ayırdığımız alanın, yarınki ruh sağlığımız için nasıl bir yatırıma dönüştüğünü inceliyor.

Zihnimizdeki diktatör, kendimize dayattığımız katı kurallar ve beklentilerin kaynağını keşfetmeyi amaçlar.