“Yaptığım şey doğru mu?”, “Beni beğendiler mi?”, “Kırıldılar mı acaba?” Bazen fark etmeden, içsel davranışlarımızı ve düşüncelerimizi başkalarının tepkilerine göre ayarlamaya başlarız. Sürekli onaylanma ihtiyacı, aslında sadece beğenilme arzusu değil, daha derin bir duygusal güvenlik arayışıdır. Onaylanma ihtiyacı nereden gelir? İnsanın onaylanmaya duyduğu ihtiyaç doğaldır. Çünkü varoluşumuzun ilk dönemlerinden itibaren başkalarının bakışlarıyla şekilleniriz. Bebekken bir gül

Kendini yetersiz hissetmek, çoğu zaman farkında bile olmadan içimizde taşıdığımız bir duygudur. Başkalarının bizden daha başarılı, daha zeki ya da daha yeterli olduğunu düşündüğümüzde, içten içe “ben neden onlar gibi olamıyorum?” diye sorgulamaya başlarız. Bu duygu, yalnızca anlık bir özgüven eksikliğinden ibaret değildir; genellikle çok daha derin, çocuklukta atılmış temelleri olan bir inanç sisteminin parçasıdır.

Ergenlik dönemi, hem çocuklar hem de ebeveynler için bir dönüşüm sürecidir. Çocuğunuz bir anda daha bağımsız, daha sorgulayıcı, bazen de daha mesafeli bir hale gelebilir. Aslında bu değişim, bir kopuş değil; birey olma yolculuğunun kaçınılmaz bir parçasıdır. Ancak bu süreçte kullanılan bazı ifadeler, farkında olmadan ebeveyn-çocuk arasındaki bağı zedeleyebilir.